यशाचा पाउस

कधी न येणारा पाउस 

आज कसा ओला चिंब करून गेला 

मन भिजवून निर्मळ स्वच्छ 

वाट माझी दाखवून गेला 

मागच आयुष्या जस आजणात गमवला  

पापण्यांची ओंझा अथित न मिटवला 

थेंबाला स्पर्श करून तेज मी मिळवला 

आजच ते थेंब आयुष्यात उमंग पसरवून गेला 

विश्वासाची चादर जशी अंगी पसरली 

उमेद ची किरण समोर प्रगटली 

ओल्या मातीचा सुवास मेंदूत शिरला 

आजचा ओलावा वाट माझी दाखवून गेला 

उंच माझा झोका !

उंच माझा झोका

कसा तार्यांना भेट देत सुटला 

पापण्या न मिच्कवता 

यशाचा समुद्रात पोह्यला शिकला 

उंच माझा झोका 

जलद मला सोबत घेऊन गेला 

वार्याचा दिशेनं  नाही तर 

हे कसलं राम राज्ज्या !

हे कसलं राम राज्ज्या चाललंय 
ज्यात आपलाच माणूस आपला नाही 
तर पर्का पाठीत चाकू खोप्सतो 
याचा कोणाला अता-पता नाही 

हे कसलं राम राज्ज्या चाललंय 

पावसाचा थेंब तर सूर्याची किरण 

ठंडीची कुडकुडाट तर बेदुन्ध वारा 

निसर्गाचा स्पर्श सुद्धा आवडेना 

वल्ली !

रडतय कोण मी तर हसतोय 

लोकान समोर खरे रूप लपवतोय 

चेहरा वर हास्य कायमचे असू देतोय 

रडतय कोण मी तर हसतोय 

रडत असलेला उंच स्वरात हसतो  

रुसलेला सगळा क्रोध विसरतो 

अड्थळात असलेला वाट मिळवतो 
जगाला घाबरलेला जीवन जगतोय 

तुझ्यात अशी काय जादू !

तुझ्यात अशी काय जादू
कि आलीस तू माझ्या जीवनात
आलीस ते ठीक आहे
ते तर परमेश्वराचे आशीर्वाद

तुझ्यात अशी काय जादू

कि आयुष्यात आनंद पास्रावून 

सगळे दुखः सोसून 

हरवलेला हास्या परत आणले 

उसवली प्रेमाची साखळी !

साखरे न भरलेले हृदय आमचे 
साजूक तुपात बुडलेले प्रेम एकमेकांचे 
तरी का नातं मुळा सकट झाले वेगळे 
उसवली प्रेमाची साखळी 

डावी कडे हृदय कोरले 
पोकळा मन, प्रेमासाठी ठिकाण अबंज्ञ 
तरी का पाण्या सारखे वाहून गेले 
उसवली प्रेमाची साखळी 

कल्पना!

मनाला काही विचार सुचले 
एक गोड कल्पना सुचत.. बस वाहत गेली 
मी शब्द दिले कवितेला 
कविता तालबद्ध जगत जगली 

कविता समोर झुळत निघाली 
शब्द आपोआप पाना वर रंगू लागले 
ओळी पाण्यासारख्या सुटत सुटल्या 
तेव्हा कवितेला एक वेगळीच कल्पना मिळाली 

मफ्फी : काही शेवटचे शब्द

कविता करताना जेवढा आनंद होतो आहे

तितकच मात्र दुख सुद्धा

पाच महिन्या आधी हसत खेळत

शुद्ध मनानी त्याला समोर बसवून

लिहिलेला त्याचा वाढदिवसा निमित्य लेख

तूर-तूर  आला, येताच गणपती बाप्पा शोधू लागला

बघताच त्यांचा पाया पडू लागला

जितकी बाप्पाचा वाहना ची श्रद्धा

तितकी नक्कीच कोणाची नाही

एक प्रेमळ स्वप्न!

एक मोठा प्रकाश

तितक्यात कोणी तरी नजरे आड आला 

जसा हृदयात प्रेमाची बाड आल्या सारखा 
एकदमच वातावरणात देखील बदल झाला 
प्रेमाचा थंड गार वारा सुटू लागला 

जसा कानात वारा शिरला 
चेहरावर ते गोड हसू हळू हळू येत होता 
चायला कधी निकालाचा वेळेस नसेल आला 
ना कोणाला देऊ शकलो असा हास्य 
डोळे मंदगतीने मिटले 

शब्दांचा खेळ!

शब्द म्हणजे नक्की काय ?

शब्द म्हणजे तत्त्वज्ञानाची भाषा 

कधी मधुर तर कधी कठोर 
कधी रुबाबदार तर कधी प्रेमळ लागणारी परिभाषा.

शब्द कधी कोणाला आनंदी करतात 

तर कोणाला कधी  नाराज देखील करतात
खोटा बोलणारे हे शब्द आणि 

खरा लपवणारे  हे शब्द.

आनंदमय जीवन ..

एक नविन दिशा दाखवली..
जगायला एक वेगळच साहस दिला,
आपल्या कृपेना..
जीवन जगण्याची ज्योत आमच्यात उमगली.  

आता परंता आकाशकडे बघितल्यावर..
फक्त पक्षी च दिसत होते,
तुमच्या मार्गदर्शनानी..
आज मोठा स्वप्ना पण दिसत आहे.  

निसर्ग: एक वेगळाच आनंद

आणि रिम-झिम्णारा पाऊस थांबला..
आणि रिम-झिम्णारा पाऊस थांबला..

एक सकट पक्ष्यांचा कळप बाहेर पडला.. 

सगळे पक्षी गाणी गुण-गुणात सैरा वैरा पळाली, 

व आनंद व्यक्त करू लागली.

आणि तितक्यात सूर्य उजड़ला..

आणि तितक्यात सूर्य उजड़ला.. 

वन, प्राणी, मनुष्य प्रत्येकाला आपली भेट देऊ लागला..

व अक्खा निसर्गावर आशेची किरण उमगु लागला.

मित्रांनो, निसर्ग म्हणजे.. 

निसर्ग म्हणजे जीवन जगण्याचे अनेक कारण..

गंगा आणि गोदावरी यांचे संगम, 

रात्रि चन्द्र तर सकाळी सूर्याचे आगमन.. 

असा हा निसर्ग

प्रेमाची भावना!

मनात एक असा  विचार आढळला..

एकदा एक प्रसिद्ध लेखकः बनून,

तुला मिळवायचे, तुला जिंकायचे..

आणि फक्त तुझ्यावर प्रेम करायचे. 

माझे मन हरवले तुझ्यासाठी..

तुझी वाट बघत आहे एका अतूट मैत्रीसाठी, 

ते कुठेना कुठे मिरत आहे तुझ्या भेटीसाठी.. 

माझे मन हरवले फक्त तुझ्यासाठी.

मफ्फी: कुटुंबातला एक सदस्य

हा विषय आज आमच्या कुटुंबातल्या एका सदस्याचा आहे. एक वेगळीच उत्सुकता, ओढ़ मनाशी दाटली आहे. ह्या विषयाची सुरवातच कुठून करावी असे काळेनासे झाले आहे. आता पर्यन्ता काही लेख लिहिलित काही कविता देखील लिहिल्यात, पण या विषयावर लेखन करण्याचा वेगळाच अनंदा होतो आहे. मागल्या वर्षीचे स्वप्ना आज पूर्ण होत आहे. एक विचार मनाशी निश्चिन्त केला होता, की  कुटुंबात एक पाळीव प्राणी पाळावा व त्यावर त्याच्या सुंदरतेवर, त्याच्या हाल-चालींवर लेखन करावे. तर आज ते स्वप्ना पूर्ण होत आहे असे आनंदाने म्हणू शक्तो.

तर मित्रांनो, इत्यादिन कड़े एक पाळीव प्राणी पाळले जातात. कुत्रा, ससा, मांजर, व  बरेच पाळीव प्राणी. माझ्या कुटुंबात सुद्धा एक वेगळा सदस्य आहे, उंदिर. त्याला कुणी उंदीर म्हंटलेले  आमच्या कुटुम्बकांना पटत नाही. जात त्याची वाइल्ड डोमेस्टिक. रंगा त्याचा पांढरा, मोत्या सारखे लाल डोळे, नाज़ुक- साज़ुक़ कान, चिमणी सारखे पाय, व लाम्ब लचक शेपुट. कुणासाठी तो मनु, तर मफुली, मफ्फी, माफ़ी तर माफिया. खर तर आम्ही त्याला प्राणी म्हणून कधी मानलेच नाही. आई- बाबांचा धाकटा मुलगा, माझा व दादाचा भाऊ व आजीचा नातू व अजुन इतर नातेवाईकांशी त्याचे नाते जुळलेले आहेत.

आठवण

आठवणी माणसांन पासना बनतात,

माणसा आठवणीं पासना नाही..

माणसांन पासना आठवणी जन्मा घेतात, 

माणसा मेले तरी आठवणी मात्र मरत नाहीत .

आठवणीच्या सरणावर एक प्रेत एकटा जळत आहे, 

मरण रोजचे असले तरी..

जळणा मात्र नवा आहे.

पहिला पाऊस

नदीच्या काठी बसलेला मी..
कड़क उन्हाचे चट्के खाणारा मी,
नदीला दुष्काळ पडलेला, पक्ष्यांचा आवाज हरवलेला..
पावसाची वाट पाहात बसलो,

तेवढ्यात ढग काळे होऊन थंडा गार वारा सुटला.
झाडाची पाने सैरा वैरा झुळु लागली..
पावसाचा सन्देश आला,
देवाने मनातली प्रार्थना ऐकल्याचा दिलासा दिला.

आई : एक सर्वस्व

हे ह्रदय फक्त तुझे

हे ह्रदय फक्त तुझे 

कधी राग कधी प्रेम करून 

टाळतो आपल्या मात्भेद्दांचे वारे।।

              जसे तुझे नाव लहान ऊँची तित्कीच लहान 

              तुझ्या नावाचा  अर्थ इतका मोठा 

              त्याचात्  आम्ही पोरं पडतो लहान 

             तुझ्या प्रेमाची जादूच आगळी वेगळी  

             तुझ्या कुशीत डोका ठेवण्याची मजच वेगळी